Wat door het stadsbestuur wordt voorgesteld als een “overwegend positief” criminaliteitsrapport, blijkt bij nadere lezing vooral een oefening in zelfrechtvaardiging. Achter de jubel over een zogenaamde “positieve status quo” gaan duidelijke en zorgwekkende stijgingen schuil in net die vormen van criminaliteit die het zwaarst doorwegen op veiligheid en vertrouwen. 

Dat burgemeester Bart Somers dit rapport als positief voorstelt, zegt meer over het politieke narratief dan over de realiteit op straat.

Inbraken stijgen fors, maar worden weggezet als detail

De meest opvallende en verontrustende evolutie is de sterke stijging van het aantal inbraken.

• 225 woninginbraken, een stijging van 17 procent

• 57 inbraken in andere gebouwen, goed voor een stijging van 39 procent

Dat zijn geen randfenomenen, maar harde cijfers die wijzen op toenemende georganiseerde en doelgerichte criminaliteit. 

Voor slachtoffers is een inbraak geen statistiek, maar een traumatische ervaring die het veiligheidsgevoel langdurig aantast.

Cybercriminaliteit explodeert, beleid hinkt achterop

Nog problematischer is de explosieve groei van cybercriminaliteit.

• 497 aangiftes informaticafraude

• Het potentieel financieel nadeel in het arrondissement Mechelen stijgt naar 5,1 miljoen euro, tegenover 3 miljoen in 2023 en 4,5 miljoen in 2024

Dat is geen lichte uitschieter, maar een structurele en jaar na jaar toenemende trend. Preventieve initiatieven zoals ‘escapetorens’ en cyberpreventieadviseurs mogen goed klinken, maar staan in schril contrast met de omvang van de schade. Het beleid loopt hier duidelijk achter de feiten aan.

Zware geweldsdelicten nemen toe

Ook op het vlak van geweld tegen personen is er geen reden tot geruststelling. Integendeel.

• 959 misdrijven tegen persoon en gezin

• 581 gevallen van slagen en verwondingen, een stijging van 5 procent

Dat zijn zware feiten, vaak met blijvende lichamelijke en psychologische gevolgen.

Dalingen worden opgeblazen, stijgingen gebagatelliseerd

De communicatie rond het rapport volgt een duidelijk patroon:

• Dalende cijfers worden uitgesmeerd en historisch vergeleken tot 2002

• Stijgende cijfers worden geminimaliseerd, verklaard of als tijdelijk voorgesteld

Dat men blijft teruggrijpen naar cijfers van meer dan twintig jaar geleden, is inhoudelijk irrelevant. Mechelaars leven vandaag, niet in 2002. De vraag is niet of Mechelen ooit slechter scoorde, maar of het beleid vandaag nog werkt. De stijgende trends tonen aan van niet.

Meer politie-inzet, maar geen structurele kentering

Ook bij drugscriminaliteit zien we stijgende cijfers in bezit en gebruik (+6 procent), wat door de politie wordt verklaard met “meer inzet”. Maar als verhoogde inzet systematisch leidt tot hogere vaststellingen, zonder dat het probleem afneemt, dan wijst dat op een structureel falen van het beleid, niet op succes.

Het is precies om deze redenen dat door de Vlaams Belang-fractie tijdens de laatste gemeenteraad een actualiteitsdebat werd aangevraagd over de stijgende criminaliteit. Niet op basis van buikgevoel, maar op basis van feiten en cijfers die niet langer te verdoezelen zijn.